COLUMN.

Het is somber, druilerig weer en de lucht heeft zo te zien, geen beloften in het vooruitzicht.
Toch moet er gegeten en gedronken worden, dus er zit niets anders op dan de paraplu te voorschijn toveren. De supermarkt is gelukkig niet al te ver weg.
Het is niet druk in de winkel, een paar klantjes scharrelen wat spullen bij elkaar.
Als ik wat sta te dralen bij de koek afdeling zie ik een al wat ouder mannetje in de hoek van de toiletspullen, stiekem wat in zijn jaszak stoppen. Het gaat heel handig en het lijkt niet dat dit de eerste keer gebeurt. Wat verbaast bekijk ik dit tafereeltje. De man ziet er keurig uit, zo helemaal niet het “pikkerig” type. Ik rommel nog wat door, maar houdt het mannetje wat steels in de gaten. Hij komt nu mijn kant op en groet vriendelijk. Ik groet terug en begin een gesprekje, hem ondertussen goed opnemend. Grote, trouwhartige bruine ogen kijken me open aan. Zou ik het misschien verkeerd gezien hebben? Maar ik zag toch duidelijk dat hij iets in zijn jaszak frommelde. Na een praatje over het slechte weer belanden we bij het onderwerp: Dure tijden. “Mijn vrouw wordt vandaag zeventig jaar, dus er moet een mooi cadeau op tafel komen, maar wilt u wel geloven dat ik het niet kan betalen? Ik heb alleen maar mijn AOW-,jeetje, met een heel klein pensioen. Door mijn chronische astma ben ik al heel vroeg afgekeurd. Ik krijg maar vijf euro zakgeld in de maand, daar kan men niet veel van doen en ik heb nog zes kippen ook, dat voer moet ik zelf betalen, een hobby moet je zelf verzorgen, zegt mijn vrouw. Zelf, gaat ze iedere week bridgen en dat bekostigt ze ook zelf, beweert ze.” Hij kijkt zeer bedenkelijk, en zijn ogen krijgen een slimme uitdrukking.
“Heeft u wel eens van die katholieke bisschop, ik weet zijn naam niet meer, uit Noord-Brabant, gehoord? Die bisschop zei toen, als je geen brood kon betalen mocht je het zo uit de winkel meenemen, dat zou geen enkel mens, laat staan een God, je kwalijk nemen, dus zodoende heb ik zonet iets voor mijn vrouw haar verjaardag, uit het rek genomen en in mijn jaszak gestopt.” Triomfantelijk kijkt hij me aan met een blik van; Nu jij weer.
Wat verbijstert kijk ik de man aan, dus hij had gemerkt dat ik iets gezien had. Ik kan een glimlachje niet verbergen. “Maar een brood is toch iets anders, u heeft niet echt honger?”
“Nee, ik heb niet honger maar wel mijn trots, ik wil mijn vrouw, kost wat kost, een cadeau geven en dat gebeurt nu ook. Die lui van banken en andere zogenaamde hoogwaardigheids bekleders stelen als de raven, en geen haan die er werkelijk naar kraait, en dan mag ik niet een kleinigheid voor mijn jarige vrouw jatten, maar goed, goed, geef me maar aan als u zich daar prettig bij voelt.” ”U noemt het zelf al jatten, dus u geeft al aan dat het niet goed is,” zeg ik betuttelend. Met een rechte rug, zonder mij nog een blik waardig te keuren loopt hij weg en passeert de kassa met een vriendelijk knikje. De caissière bladert verveeld in een roddelblaadje en heeft nergens erg in .
Als ik thuis kom ben ik de helft van mijn boodschappen lijstje vergeten, gelukkig heb ik wel brood meegenomen en betaald, ik grijns als ik de spullen opruim Wat heeft onze lieve Heer toch vreemde kostgangers. Dat wordt bevestigd als ik in de spiegel kijk!

[ terug... ]