DE TUIN.

De planten in mijn tuin zijn dof, verwildert en bruin.
Zonnebloemen vechten met hun laatste krachten,
om hun kleur en stand te betrachten.
Een vergeefse strijd
het is nu de herfst zijn tijd
en die laat niet met zich spotten.
Weg met die zooi,
ze missen nu toch hun hoogstaand allooi.
Wie zal hun laatste resten bergen?

Onkruid is taaier, is nog hartstikke vief,
verspilde moeite, niemand heeft haar lief
ze is te opdringerig, maar moet straks
toch zeker haar laatste loodjes leggen.

Straks hebben de winter, sneeuw en ijs het voor het zeggen,
met hun eigen charme, prachtige plaatjes,
bomen, met sneeuwwitte kronen.
De aarde bedekt met een vernieuwde statuur
dat zijn de jaargetijden, met hun eigen wonderbaarlijke natuur.

[ terug... ]