EEN MISVERSTAND.

Langzaam, maar secuur rijdt hij zijn spiksplinternieuwe auto de garage binnen.
Trots loopt hij om zijn glimmend karretje heen; Hij heeft het toch maar gefikst.
Wie had dat gedacht, drie jaar geleden. Ziek, daardoor werkeloos geworden, heeft hij
het afschuwelijke kankergezwel toch overwonnen. Niemand had daar nog op gerekend.
In eerste instantie leek niets te helpen, bestraling noch chemotherapie. Uitgeput, futloos bracht hij de dagen, dan weer in het ziekenhuis en dan weer thuis door, bijna zonder hoop.
Ina, zijn vrouw, was een engel in mensengedaante geweest, zonder haar zou hij het niet gered hebben. Hun huwelijk was enorm opgebloeid na die loodzware tijd.
Maar dankbaarheid is een raar ding, al snel was daar weer de gewenning van de dagelijkse sleur: Arbeid, kinderen opvoeden, promotie problemen. Mensen die kanker hebben gehad moeten dubbel presteren om daarvoor in aanmerking te komen, dat heeft hij goed aan de lijve ondervonden. Maar hij heeft het gered. Hij heeft nu de fel begeerde baan, chef van de gehele afdeling, in de wacht gesleept. Hij sluit de garagedeur en loopt fier rechtop het smalle tuinpad op. De gordijnen in de voorkamer zijn gesloten, het is vroeg donker, de herfst heeft alweer zijn intrede gedaan.
Hij is iets vroeger dan gewoonlijk thuis, popelend om zijn vrouw het blijde nieuws te vertellen. Het biertje met de collega,s na afloop van het nieuws, heeft hij kort gehouden.
Het is doodstil in en om het huis. Natuurlijk, het is herfst vakantie, de tweeling, jongens van elf, logeren bij een vriendje. Hij blijft even staan en snuift de aparte herfstgeur op. Verdorde bloemen, een vochtige kilte. Hij huivert in zijn nog luchtig zomerjack. Morgen maar iets warmers opsnorren, of iets nieuws kopen, dat kan nu gemakkelijker met een betere baan.
Er verschijnt een blijde glimlach op zijn gezicht bij de gedachte aan zijn nieuwe baan. Ina zal ook opgetogen zijn, hun wens om een ruimere woning aan te schaffen kan nu in vervulling gaan. Hij kijkt naar de gesloten gordijnen, een klein kiertje doet hem naar binnen turen, er is wel iemand thuis, maar het gedempte licht doet zo vreemd aan. Scherp turend blikt hij nu naar binnen.
De televisie is niet aan maar toch hoort hij gepraat. Dan ziet hij Ina op de bank zitten, maar ze is niet alleen. Een onbekende man zit naast haar en heeft en arm om haar heen gelegd. Ze lachen en praten vrolijk. Dan ziet hij dat Ina de man warm knuffelt en wat dichter tegen hem aan kruipt. Hij wordt helemaal koud van binnen, taferelen van jaren geleden schieten door zijn hoofd. De geregelde ontrouw van zijn moeder en het verdriet en de boosheid van zijn vader daarover. Verslagen blijft hij staan kijken. Dit bestaat toch niet, Ina zijn oer- trouwe vrouw. De man streelt haar mooie glanzende haren en houdt zijn blik onafgebroken op haar gericht. Een knappe man, jonger dan hij zelf, ziet er goed uit, zeker geen armoedzaaier.
Langzaam loopt hij terug naar de garage, er knapt iets in zijn hoofd, het is net of er iets in zijn wezen sterft. Alle blijdschap alle levens vreugde over zijn gezondheid, zijn nieuwe baan, is weg gevaagd. Wild start hij zijn nieuwe wagen en rijdt onbeheerst de weg op. Zonder gedachten, gaat hij steeds harder rijden. Doelloos, lukraak een weg kiezend snelt hij voort. Een tegenligger toetert kwaad, maar hij hoort niets, ziet ook niet het waarschuwend knipperlicht van een onbewaakte overweg. De aanstormende trein haalt hem uit zijn lethargie, maar dan is het te laat….
Ina kijkt op de klok, Jaap had allang thuis moeten zijn. Ze lacht, wat zal hij straks opkijken als zij met haar knappe, jongste broer kan pronken, die al jaren in Amerika woont, en die hij nog nooit gezien heeft. Ze vertelt Johan over Jaap, zijn ziekte die hij met zoveel inzet heeft overwonnen. Hun liefde voor elkaar, en over zijn te verwachte promotie kansen. Over de tweeling, hun prachtige, gezonde knullen. Ze is zo dankbaar en blij. Na bijna twintig jaar is Johan, de aartszwerver, weer thuis, weer in Nederland. Blijft zeker een maand, zegt hij!!
Dan gaat de bel….
Als een doodsbleke Ina met de twee politieagenten binnenkomt, is haar hele leven volslagen veranderd; is deze wereld haar wereld niet meer.

[ terug... ]