NAJAARS BUIEN.

De zon prijkt hemelhoog,
creëert een gouden boog.

Ze blikt omhoog, te groots
voor haar begrensde ogen.

Ongenode dingen dringen naar voren
willen niet horen van stoppen.
Ogen en oren proppen,
van bittere onmacht.

Wat kan ze, wat wil ze, wat moet ze,
duiken op de knieën, vragen om kracht?
Maar o jeetje, door artrose geplaagd
glijdt ze nog verder in onmacht!!

Gelukkig is daar de Heer,
zet haar streng op de trillende voeten neer.
Vermaand:”Ga toch bouwen en vertrouwen
op wat ik eens beloofd heb,
je benen kunnen karrenvrachten tillen,
als je zou proberen dat te willen.”

Ze heft haar moede hoofd;
Het heelal is zo groot,
onwezenlijk ver weg allemaal.

Een verdwaalde zonnestraal,
daalt langzaam op haar neer.

[ terug... ]