WELKOM.

Ietwat melig zit ik de krant te lezen.
Wat toch een kommer en kwel in de wereld.
Banken, die om zeep gebracht worden door nog slimmere
boeven. Goede wetten, die over twintig jaar niet meer goed zouden functioneren, doordat oude mensen het onfatsoen hebben om oud te worden!! Griep injecties met zonderlinge bij werkingen. Oude dames die in hun eigen huis, door smerige trucjes, beroofd worden van hun povere spaarcentjes. Ik voel me opeens agressief worden; Kom maar op, ik zal jullie warm ontvangen. Nog maar even een kopje rustgevende kruidenthee in nemen. De krant gooi ik in de papierbak, ik weet het nu wel weer allemaal. De kat wipt van mijn schoot, hij moet niets van al die onrustuitstralende zaken hebben. Dan gaat de telefoon, een juffrouw met een irriterend stemgeluid probeert me over te halen, om mijn geld en mededogen op de giro van noodlijdende oude ezels en paarden over temaken. Nee, dat kan ik vandaag niet opbrengen, ze is al de zoveelste deze week die een aanval op mijn portemonnee komt doen, alles op zijn tijd. Ik wil zelf ook graag etende blijven en mijn girootjes op tijd betalen, toch ook broodnodig, nietwaar. Dan gaat de bel van de voordeur. Ik moet meteen aan het bericht in de krant denken: Oplichters, die er als keurige heren en dames uitzien, maar het niet zijn. Ik open de deur, helemaal op mijn hoede. Twee dames van tussen de vijftig en zestig jaar kijken me stralend aan. Ze komen van een uiterst zuinig energiebedrijf die mij ook in die grote voordelen, wil laten mee profiteren. De ene dame zet al voorbarig een voetje tussen de deur, ik zie er niet al te uitnodigend uit, dat ze neemt het wisse voor het onwisse. Dat had ze nu juist niet moeten doen. Mijn humeur is toch al niet al te best, en ik houd al helemaal niet van opdringerigheid. De andere dame vraagt beleefd of ze even van mijn toilet gebruik mag maken. Toen had ik het wel gehad. Ik doe een stap naar voren en meldt, luid en duidelijk, dat ik van hun bezoek met alle voordelen van dien, niet gediend ben. Uitdagend blijven ze staan, de “plasdame” spreekt op hoge toon over onbeschaafde mensen, die goede bedoelingen van hun medemens niet wensen te honoreren. Nee, dat wens ik zeker niet. Het voetje komt nog iets verder over de drempel. In een boosaardige opkomende impuls, grijp ik eerst de ene, en dan de tweede dame in haar kladden, en kieper ze allebei in het perkje met violen. Op hun knietjes, en gillend van ongenoegen, valt opeens alle beschaafdheid als een zijden mantel, van hen af.
Ik heb al veel schandelijke taal gehoord, maar wat deze dames uitbraken zou een onverbeterde crimineel nog doen blozen. Opeens rustig, doe ik de deur kalmpjes dicht.
Wel heel jammer van al die voordeeltjes die ik mis gelopen ben. Toch ben ik niet helemaal trots op mezelf, dit was geen beschaafdheid ten top, maar wel leuk om te doen.
De ene “dame”had een klein viooltje in haar geföhnde haardos!!

[ terug... ]