KINDERTJES.

De nieuwe meester stond voor zijn eerste, eigen klas.
Nooit het vermoeden gehad dat het zo,n zware klus was.
Hij zweette peentjes en was straal vergeten,
hoe al die eigenwijze, brutale wezens heetten.
Een dikke roodharige knul in de achterste rij vroeg :”Meneer,
mogen wij u Jannes noemen, dat is toch uw naam?”
Een dametje met wijze ogen kraaide,”Jannes, mag het raam open, het is hier bloedheet.”
Voor hij antwoord kon geven, werd het een hels leven
in de klas,die volgens het “Hoofd” een zeer rustige klas was.
Hij hief zijn rechterhand omhoog, een klassiek gebaar,
maar het had absoluut geen baat, werd hij gewaar.
De lieverdjes bleven protesteren en schreeuwen.
Taal en rekenboeken bleven ongeopend,
de jonge meester wanhopig ogend,
nagelbijtend, verwilderd kijkend
zich suf verwijtend wat hij toch verkeerd deed.
Ineens kreeg hij een vredig visioen,
om er meteen iets mee te doen
deed hij zijn tas dicht, trok voldaan, zijn jas aan;
Hij was hier klaar mee.
De klas werd plotseling gedwee.
Rustig, met zekere stappen liep hij naar de deur.
Keek nog eenmaal om, en zei quasi in mineur:”Dag kindertjes.’
Doodstil bleef de klas achter, volledig bekeerd.

Thuisgekomen pakte hij zijn visgerei uit de schuur.
Fluitend zocht hij een heerlijk rustig stekkie op.
De vissen bleven waar ze waren,
maar hij voelde zich top, èèn met de natuur.



[ terug... ]