SNEEUWPRET.

De aarde is bedekt met sneeuw.
In de licht bewolkte lucht
vlucht een eenzame meeuw
met een ijle schreeuw
op zoek naar voedsel.
Een vliegtuig kruist zijn pad
zoals altijd wint de natuur
de meeuw gaat voor, zweeft met allure
een sierlijke figuur.
De bomen tooien trots
hun sneeuwwitte vracht
met een verstilde kracht
hun oeroude geslacht, eigen.
Kinderen met rode koontjes op hun slee
dirigeren hun ouders, die gedwee
als trekezels figureren.
Een bejaarde vrouw strooit zout
om gladheid te voorkomen.
Kijkt spiedend in het rond
een glimlach om haar mond :
de wereld oogt opeens zo zuiver.
Ze onderdrukt een lichte huiver;
de keerzijde van deze luister, is de kou.
Een auto rijdt bijna schuifelend voorbij
Alles ademt rust uit
Het scheelt niemand een fluit;
dat het leven even stil staat.
Een broodnodige pauze
voor de laatste dagen
van het voorbijgaande, oude jaar.





[ terug... ]