De kinderen Kleinsma zaten, met vrouw en kinderen, gezellig te koffieleuten om de grote ronde tafel. Een echte rondetafelconferentie leek het wel. De problemen waren uiteraard ook weer niet al te groot, al waren ze voor sommigen lastig. De koffiepot ging nog een keer langs en dan zou het gesprekspunt:”Wat doen we met pa en ma met de feestdagen!!”aanvangen.
Dat zou met negen kinderen niet al te groot moeten zijn, maar dat viel vies tegen.
Ieder had zo zijn eigen plannen en ideeën over de verwachte kerstdagen met nog een zondag als toetje er achteraan, en eigenlijk pasten een moeilijk lopende, hardhorende vader en een enigszins “Houwtje touwtje” moeder, daar slecht in.
“Wij gaan met mijn ouders ergens chique uit eten en de andere dagen hebben we eigenlijk al plichten en afspraakjes met vrienden,”zei een van de schoondochters.
“Wij willen in de eerste plaats eens lekker uitslapen, want ons werk en een dynamische verbouwing voor de deur, groeit ons danig boven het hoofd, dus…”
“Verschillende familieleden hebben ons uitgenodigd, dat doen we al jaren zo, is altijd bloedgezellig, en daar passen pa en ma echt niet bij, ma kan bovendien met van die idiote dingen naar voren komen, dus...”een andere schoondochter, of was het een schoonzoon, of toch eigen dochter? Honderd en een bezwaren of vaste gewoontes in ere willen houdend.
“In ons achterhoofd zweeft een buitenlands reisje, dus…..” een ander druklevend familielid.
Het waren echt serieuze redenen, voor ieder zinnig mens, klaar en duidelijk.
De kleinkinderen waren ondertussen niet meer zo geïnteresseerd en waren met elkaar aan het bakkeleien geslagen: ze zouden wel horen hoe het af zou lopen: zij vonden alles prima.
Na een paar borreltjes leken de problemen kleiner geworden en lag er een gepaste oplossing op tafel. Aan pa en ma werd niets gevraagd, als je bijna tachtig bent moet je leren om je te schikken en je mond te houden!!
Het werd toch nog een gezellige avond, de moppen vlogen door de kamer.
“Wat zouden opa en oma zelf erg leuk vinden?” waagde nog een kleinzoon wat schuchter te vragen.
Toen ging de telefoon. Oma aan de lijn. “Zeg jongens, ik ben misschien wel wat vroeg, want het is nog lang geen kerst, maar ik wil toch maar even melden dat pa en ik die dagen niet thuis zijn, we gaan een weekje met “Bakreizen”op pad, ik hoop dat jullie het niet al te vervelend
vinden!!! We beloven dat we volgend jaar, met leven en welzijn, er wel weer bij zijn.”
Was het niet prachtig opgelost? Soms regelen de problemen het zelf.



[ terug... ]